«No Celebration of Occupation»
Συγκεκριμένα, τη σχετική «Διακήρυξη του Τορόντο» υπογράφουν προσωπικότητες όπως ο Χάουαρντ Ζιν και ο Χάρι Μπελαφόντε, μαζί με διάσημους ηθοποιούς όπως η Τζέιν Φόντα. Με φόντο τη φετινή επίθεση στη Γάζα και τη συνεχιζόμενη κατοχή της Παλαιστίνης, όλους αυτούς ενώνει η αντίθεσή τους να προβληθεί το Ισραήλ, σε μια προσπάθεια να βελτιώσει διεθνώς την εικόνα του.
Στο κείμενο της «Διακήρυξης του Τορόντο» (The Toronto Declaration: No Celebration of Occupation) αναφέρεται πως οι υπογράφοντες θεωρούν ότι το αφιέρωμα στο Τελ Αβίβ αποτελεί μέρος της ισραηλινής προπαγάνδας για να αποπροσανατολίσει το κοινό από τα πρόσφατα αιματηρά γεγονότα στη Γάζα και από το καθεστώς στην κατεχόμενη Παλαιστίνη. Συντάκτης ήταν η γνωστή για την ακτιβιστική της δράση δημοσιογράφος και συγγραφέας Ναόμι Κλάιν. Έχοντας, ήδη, επισκεφθεί τη Γάζα και έχοντας ζήσει από κοντά την κατάσταση, κλήθηκε να δώσει απαντήσεις στην πολεμική που δέχτηκε το κίνημα.
Αρχικά, οι φιλοδοξίες να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από το νόημα του «Νο celebration of Occupation» επικεντρώθηκαν στη λογοκρισία που δήθεν προωθείται, ώστε να μην προβληθούν ισραηλινές ταινίες. Το ζήτημα, όπως εξήγησε η Ναόμι Κλάιν, δεν περιστρέφεται ατομικά γύρω από τους Ισραηλινούς σκηνοθέτες και στόχος δεν είναι το μποϊκοτάζ του έργου τους. Οι υπογράφοντες αντιτίθενται αποκλειστικά στο στοιχείο του εορτασμού, που δεν αρμόζει στην επαύριο μίας εμπόλεμης επίθεσης με θύματα 1.400 αμάχους και την πεισματική άρνηση του Ισραήλ να αναλάβει ευθύνες ή να συνεργαστεί στοιχειωδώς με τον ΟΗΕ. Επίσης, είναι αρκετά ξεκάθαρο πως το αφιέρωμα δεν επικεντρώνεται στους Ισραηλινούς καλλιτέχνες, αλλά στην πόλη του Τελ Αβίβ, από μία τουριστική σκοπιά, γεγονός που καμία σχέση δεν έχει με το περιεχόμενο του Φεστιβάλ.
Πρωτεργάτες της κινητοποίησης ήταν οι Παλαιστίνιοι του Τορόντο, μία κοινότητα αρκετά δυνατή στον Καναδά. Αρχικά αυτοί αντιτάχθηκαν στην «τιμητική» του Ισραήλ. Ακολούθησαν και οι υπόλοιποι, όταν διαδόθηκε η εκτίμηση πως δεν πρόκειται για πολιτιστικής υφής θέμα, αλλά μία μεθοδευμένη προσπάθεια του Ισραήλ να προβάλει την κουλτούρα του και να διασκεδάσει την εικόνα του πολεμοχαρούς κράτους που κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου.
Η Ναόμι Κλάιν προχώρησε σε μια βαθύτερη ανάλυση της σημασίας του κινήματος. Κατήγγειλε τον δήθεν α-πολιτικό χαρακτήρα του αφιερώματος στο Τελ Αβίβ. Τη θέση της, μάλιστα, υποστήριξε βάσει του διαφημιστικού φυλλαδίου. Εκεί δίνεται μία ιστορική παρουσίαση του Τελ Αβίβ, χωρίς καμία νύξη σε Παλαιστίνη ή Παλαιστίνιους. Πώς, αναρωτιέται η Ναόμι Κλάιν, δεν υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα πίσω από την απόκρυψη της αλήθειας, της Ιστορίας;
Ωστόσο, κανείς από τους ακτιβιστές του «Νο celebration of Occupation» δεν βάλλει κατά της συμμετοχής του Ισραήλ στο Φεστιβάλ, παρά μόνο κατά της προβολής του Τελ Αβίβ στην ιστορική συγκυρία των γεγονότων στη Δυτική Όχθη.
Και όλα αυτά, τη στιγμή που, όπως τονίζει η Ναόμι Κλάιν, οι κυβερνήσεις και η διεθνής κοινότητα λειτουργούν ανεπαρκώς.
