FT: «Η Ελλάδα απειλεί κάτι περισσότερο από το ευρώ»
Ως απειλή του ευρωπαϊκού οικοδομήματος αναγνωρίζει την «ελληνική κρίση» ο Gideon Rachman σε άρθρο του που δημοσιεύεται στους FINANCIAL TIMES με τον τίτλο «Greece threatens more than the euro».
«Ακόμα κι αν η Ελλάδα τα καταφέρει αυτή τη φορά, τίποτα δεν εγγυάται ότι θα αργήσει να επισυμβεί μια νέα ευρω-κρίση. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι εταίροι της ευρωζώνης θα κληθούν εκ νέου να απαντήσουν πόσα είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για να βοηθήσουν έναν άλλον εταίρο. Κι αν η απάντηση εξακολουθήσει να είναι «όχι και πολλά», η ευρωζώνη ενδέχεται να αρχίσει να αποβάλει ορισμένα από τα αδύναμα μέλη της.
Οι επιπτώσεις, πάνε πολύ πιο μακριά από το ενιαίο νόμισμα. Θα υπάρξει κρίση εμπιστοσύνης στην ΕΕ και πιθανόν να αμφισβητηθούν οι νέες εξουσίες που απέκτησε η Ένωση, σε σειρά θεμάτων, από τη μετανάστευση έως την κοινωνική πολιτική», υποστηρίζει ο συντάκτης του άρθρου, η σκέψη του οποίου είναι εστιασμένη στην ανάγκη για βαθύτερη πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης.
Ο Rachman υπογραμμίζει ότι η Ελληνική κρίση έχει σχέση με αυτά τα καθαυτά τα θεμέλια της Ένωσης που δημιουργήθηκε εδώ και 60 χρόνια και απειλεί το όλο οικοδόμημα. Εάν η κρίση αυτή δε χρησιμοποιηθεί για να προχωρήσει η Ένωση σε πολιτική Ένωση, όπως ήταν και το όραμα των πατέρων της, τότε θα πισωγυρίσει.
Ο αρθρογράφος κάνει αναφορά σε κορυφαίες προσωπικότητες της ΕΕ, από τον Jacques Delors μέχρι τον Καγκελάριο Gerhard Schroder οι οποίοι, ο καθένας από τη σκοπιά του, πρέσβευαν στην αξία της πολιτικής ένωσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ο Romano Prodi, διάδοχος του Delors στην Commission, έφθανε στο σημείο να εύχεται μια κρίση στην ευρωζώνη, ώστε να επιταχυνθεί η διαδικασία της πολιτικής ένωσης.
«Τώρα, η κρίση συνέβη», παρατηρεί ο αρθρογράφος των FT ο οποίος πιστεύει ότι, μια λογική πολιτική απάντηση στην Ελληνική δημοσιονομική κρίση, θα ήταν να θεσμοθετηθούν κοινοί Ευρωπαϊκοί φόροι και ένας μηχανισμός για μεγάλες οικονομικές μεταφορές μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ.
Για την ανταπόκριση της ΕΕ στα προβλήματα της Ελλάδας, ο Gideon σχολιάζει ότι «η Ευρώπη κόλλησε». «Το πρόβλημα είναι», γράφει, «ότι η μέθοδος του «η οικονομία πρώτα, η πολιτική μετά», είναι σχεδόν Μαρξιστική διότι προϋποθέτει ότι, η οικονομία, νομοτελειακά θα υπαγορεύσει μια συγκεκριμένη πολιτική ανταπόκριση. Ωστόσο, η δημοκρατία σου προσφέρει επιλογές».
Η στάση των Ευρωπαίων έναντι της Ελλάδας, κατά τον αρθρογράφο, αποκαλύπτει μιαν αλήθεια την οποία ακόμα και οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές της ΕΕ διστάζουν να παραδεχτούν: ότι οι ευρωπαίοι πολίτες, εξακολουθούν να είναι αφοσιωμένοι στο έθνος τους και όχι στην Ένωση. Είναι πρόθυμοι να διασώσουν ο ένας τον άλλον, παρά τους άλλους ευρωπαίους.
Για παράδειγμα, οι Γερμανοί μπορεί να αισθάνονται βασικά αρκετά «ευρωπαίοι» αλλά, όταν τους ζητούν να στηρίξουν μια χρεοκοπημένη Ελλάδα, περιέργως αισθάνονται ξανά Γερμανοί.
Αλλά και οι Έλληνες που συγκαταλέγονται στους πλέον ένθερμους υποστηρικτές της Ένωσης, όταν βλέπουν ότι η σωτηρία τους από την ΕΕ ισοδυναμεί με άγρια μέτρα λιτότητας που τα εποπτεύουν αξιωματούχοι από τις Βρυξέλλες, το πιθανότερο είναι πώς θα αισθανθούν ότι πρόκειται για «αποικιοκρατία» - και όχι για εθελούσια «πολιτική ένωση».
