Το πάρτυ τελείωσε, του Δημήτρη Μεσσίνη
Τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, το ελληνικό κράτος είχε περίπου 280.000 δημοσίους υπαλλήλους και ο πληθυσμός της χώρας ήταν περίπου 10 εκατ. ψυχές. Το 2010 η Ελλάδα έχει περί τα 11 εκατ. κατοίκους μαζί με τους μετανάστες, και ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων αυξήθηκε στον τεράστιο για τα δεδομένα της χώρας αριθμό των 800.000.
Αντίστοιχα στη μεταπολίτευση και για αρκετά χρόνια μετά, όλες οι εργασίες των δημοσίων υπαλλήλων γινόταν χειρωνακτικά. Την τελευταία δεκαετία που μπήκε η πληροφορική και στις υπηρεσίες του ελληνικού κράτους, και τους δόθηκε μάλιστα και ειδικό επίδομα για να χειρίζονται ηλεκτρονικούς υπολογιστές(!), αντί να μειωθεί ο αριθμός των υπαλλήλων, αντιθέτως πολλαπλασιάστηκε.
Ποιος ο λόγος ;
Ένας και μοναδικός: όσους πιο πολλούς διορίσουμε, τόσο πιο πολλά ψηφαλάκια θα μαζέψουμε... Το μόνο που καταφέραμε ήταν να δημιουργήσουμε ένα κράτος τέρας, το οποίο, μη έχοντας έσοδα πλέον, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει, άρχισε να τρώει και τις ίδιες του τις σάρκες.
Ένα κράτος διεφθαρμένο, κάτι για το οποίο δεν έχουν ευθύνη μόνο οι πολίτες που το συντηρούν ( βλέπε φακελάκια, γρηγορόσημο κλπ) αλλά τη μεγαλύτερη ευθύνη έχουν οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και τα συνδικαλιστικά τους όργανα, οι οποίοι εφόσον λένε ότι δεν είναι διεφθαρμένοι όλοι οι υπάλληλοι, πρέπει να μας πουν και τι έκαναν τόσα χρόνια ώστε να βοηθήσουν την πάταξη (sic) της διαφθοράς και τη μη συγκάλυψή της. Αντιθέτως, δεν έκαναν τίποτα ώστε να εντοπίσουν, να απομονώσουν, και τελικά να διώξουν οι ίδιοι από τους κόλπους του δημόσιου αυτά τα παράσιτα.
Αλλά βλέπετε και οι ίδιοι οι συνδικαλιστές στα ψηφαλάκια όλων αυτών στηρίζονται. Τι πιο εύκολο από το να εντοπίσεις, να απομονώσεις και να καταγγείλεις έναν διεφθαρμένο που εργάζεται δίπλα σου, ο οποίος θεωρείται και συνάδελφός σου μάλιστα.
Αλλά βλέπεις για να κάνεις κάτι τέτοιο χρειάζεται και θέληση αλλά και κότσια, πράγμα που λίγοι απ' ότι φαίνεται στο δημόσιο τομέα διαθέτουν. Μάλλον όμως απ' ότι αποδεικνύεται είναι ισχυρότερη η συντεχνιακή λογική περί αλληλεγγύης από το πραγματικό ενδιαφέρον και το σεβασμό προς τον Έλληνα φορολογούμενο, από του οποίου τις εισφορές όλοι αυτοί αμείβονται.
Και τώρα που το κράτος χρεοκόπησε και απειλείται και ο 14ος μισθός όλοι τρέχουν και δε φτάνουν.
Όχι μόνον δεν έχουν καταλάβει ότι έχουμε χρεοκοπήσει ως χώρα και δεν υπάρχουν πλέον χρήματα για να πληρώνονται όλοι αυτοί οι αργόσχολοι και περιττοί στο δημόσιο υπάλληλοι, αλλά ακόμα και αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με το έργο της είσπραξης των φόρων, από τους πολλούς σε αυτή τη τάλαινα χώρα εγκληματίες φοροφυγάδες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, δεν το κάνουν γιατί απλά έτσι έμαθαν, να μη δουλεύουν να μην παράγουν, αλλά μόνο να πληρώνονται.
Είμαστε ίσως μαζί με την Πορτογαλία, οι δύο μοναδικές χώρες της ευρωζώνης, όπου υπάρχει 13ος και 14ος μισθός, και γι' αυτό μας κατηγορεί ο πλούσιος ευρωπαϊκός βορράς στον οποίον όλοι πληρώνονται μόνο 12 μισθούς αλλά βέβαια πολύ μεγαλύτερους των δικών μας.
Γιατί δεν πρότειναν τόσο καιρό στο κράτος οι συνδικαλιστές του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα, να διαιρέσει δια του 12 τις ετήσιες αποδοχές τους ώστε και να ανέβει ο βασικός μισθός και να μη χαθεί ο 14ος ο οποίος ναι μεν δεν θα υπήρχε σήμερα γιατί θα συμπεριλαμβάνετο στις ετήσιες αμοιβές με αποτέλεσμα να μην κινδυνεύει σήμερα να χαθεί.
Θα μου πείτε, ποιος από όλους αυτούς θα είχε την πρόνοια να το προτείνει και να το κάνει πράξη;
Βέβαια για την κατάντια στην οποία σήμερα βρισκόμαστε φταίμε όλοι.
Και οι δημόσιοι υπάλληλοι, και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, και οι καταναλωτές, και φυσικά οι βιομήχανοι οι τράπεζες χωρίς να είναι άμοιρες και όλες οι κυβερνήσεις από το 1974 έως σήμερα για την πελατειακή σχέση που είχαν με τους πολίτες στο ζήτημα της οικονομίας.
Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς μια τυρόπιτα η οποία στοίχιζε 100 δρχ. την 31η Δεκεμβρίου του 2001, αμέσως την επόμενη ημέρα, 1η Ιανουαρίου του 2002, ημέρα που μπήκε το ευρώ στη ζωή μας, την πλήρωσε ο Έλληνας καταναλωτής ένα ευρώ, δηλαδή 340,75 δραχμές, και στο πλαίσιο της στρογγυλοποιημένης κερδοσκοπίας έφτασε σήμερα να πωλείται σχεδόν 2 ευρώ, ήτοι, 700 περίπου δρχ.
Μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει τι έγινε ξαφνικά το κόστος μιας τυρόπιτας ( και όχι μόνο) ανέβηκε, 700%;
Ποιοι παράγοντες ήταν αυτοί που δημιούργησαν την αύξηση πλην της καθαρής κερδοσκοπίας;
Είμαστε η μόνη χώρα στην οποία ο ανταγωνισμός λειτούργησε προς μία μόνο κατεύθυνση.
Έγινε ένας απίστευτος αγώνας δρόμου στο ποιος θα καταφέρει να μας αδειάσει πρώτος το πορτοφόλι ώστε να μην έχει χρήματα να πάρει ο ανταγωνιστής του.
Πράγμα πολύ εύκολο σε μια χώρα όπου η καταναλωτική συνείδηση είναι κάτι σχεδόν ανύπαρκτο και ο στόχος αυτός ήταν πάρα πολύ εύκολος στο να επιτευχθεί. Αντί να μειώνονται οι τιμές, παρατηρείται ακριβώς το αντίθετο αφού δεν υπάρχει ο καλώς εννοούμενος υγιής και θεμιτός ανταγωνισμός.
Από το 2002 και εδώ ζήσαμε όλοι ένα ψεύτικο όνειρο, αυτό της «πλαστής» ευμάρειας.
Συμπατριώτες μας με μηνιαίες αποδοχές των 1000 ευρώ, βρέθηκαν να έχουν στα πορτοφόλια τους οκτώ ίσως και δέκα πιστωτικές κάρτες ο καθένας.
Έπεσαν στην παγίδα των δανεικών και της υπερκατανάλωσης με αποτέλεσμα να αυξηθεί σε απίστευτο βαθμό η λίστα οφειλετών του Τειρεσία, και σήμερα βρίσκονται όλοι υπερχρεωμένοι διότι κανείς δεν τους προστάτευσε εξαρχής, και όχι μόνο δεν έχουν πλέον χρήματα να ξοδέψουν στην αγορά για να ξαναβρεθεί η χώρα σε ρυθμό ανάπτυξης, αλλά κινδυνεύουν από τις κατασχέσεις να χάσουν και αυτά που έχουν.
Οι πολιτικοί μας για χρόνια καυχιόνταν ότι η χώρα βαδίζει στους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης της Ε.Ε. χωρίς να λένε ότι, η κατανάλωση από την οποίαν αυξανόταν η ανάπτυξη προερχόταν από δανεικά, που από κάποια στιγμή και μετά θα έπρεπε να επιστραφούν χωρίς να έχει κατά το ίδιο διάστημα αυξηθεί και το πραγματικό εισόδημα του Έλληνα.
Γι' αυτό ήρθε η ώρα να δούμε την πικρή αλήθεια κατάματα κοιτάζοντας στον καθρέφτη και να το πούμε δυνατά ώστε να το ακούσουμε και εμείς οι ίδιοι, ότι το πάρτι τελείωσε και ήρθε η ώρα να περάσουμε όλοι από το ταμείο.
Πρέπει να πούμε τέλος στα δανεικά, τέλος στα ψεύτικα όνειρα, να πιάσουμε το κεφάλι μας με τα δύο χέρια και να σκεφτούμε πως παράγοντας ουσιαστικά και όχι πλασματικά και πιέζοντας την αγορά με πολύ πιο αυξημένη καταναλωτική συνείδηση, γιατί στο χέρι μας και μόνο είναι, να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός προς όφελός μας, όπως ακριβώς γίνεται και στις άλλες χώρες της Ε.Ε..
Δεν είναι δυνατόν να αγοράζουν οι Ευρωπαίοι ελληνικά προϊόντα πιο φθηνά από ό,τι τα αγοράζουμε εμείς στην ίδια μας τη χώρα.
Ήρθε η ώρα να πατάξουμε την κερδοσκοπία, και να πιέσουμε τους κυβερνώντες να μετατρέψουν το ξεχαρβαλωμένο αυτό κράτος με τους υπεράριθμους και σε πολλές περιπτώσεις αργόσχολους υπαλλήλους, σε ένα κράτος παραγωγικό και δίκαιο που θα υπηρετεί και θα σέβεται τους πολίτες του.
Στην αγγλική γλώσσα ο δημόσιος υπάλληλος ονομάζεται public servant, δηλαδή δημοσίως υπηρέτης, χωρίς να κυριολεκτεί φυσικά, εννοώντας τις καλές υπηρεσίες που παρέχει.
Εδώ στη χώρα μας έχει καταντήσει να είναι δημόσιος δυνάστης.
Δεν μου αρέσει να γενικεύω, αλλά αφού δε φρόντισαν όλοι αυτοί οι “καλοί υπάλληλοι” και οι συνδικαλιστές εκπρόσωποί τους να κάνουν τόσα χρόνια την κάθαρση στην ίδια τους την οικογένεια, ας υποστούν τώρα και τη δημόσια κατακραυγή.
Τα σφάλματα είναι ανθρώπινα αλλά πληρώνονται από τους ανθρώπους.
Δημήτρης Μεσσίνης
Ένας υψηλά φορολογούμενος Έλληνας που δε μπορεί αλλά και δεν θέλει να κρύψει το εισόδημά του για να μη χρωστάνε στο μέλλον τα παιδιά και τα εγγόνια μου...
