Η Τζίνι έχει βγει από το μπουκάλι, του Γιώργου Καισάριου
Στην Ελλάδα για όσους δεν το ξέρετε δεν έχουμε ακριβώς δημοκρατία. Έχουμε μεν τυπικά, αλλά ουσιαστικά (όπως συνηθίζω να λέω) έχουμε εναλλασσόμενη φεουδαρχία (ΠΑΣΟΚ & ΝΔ) με κληρονομικό δικαίωμα (Παπανδρέου & Καραμανλής). Το πολίτευμα της Ελλάδος είναι μια συνέχεια της Βυζαντινής μας κληρονομιάς αγαπητέ αναγνώστη! Του Γιώργου Καισάριου.
H κατάσταση έχει ως εξής:
-Έχεις τον Βασιλιά (σημερινός πρωθυπουργός που κάνει ότι του κατέβει στο κεφάλι).
-Την Αυλή, που εκτελεί τις επιθυμίες του βασιλιά (Βουλευτές & και λοιποί ανώτατοι αξιωματούχου).
-Έχεις τους επιστάτες, που διαχειρίζονται το φέουδο (σημερινοί δημόσιοι υπάλληλοι).
-Τέλος έχεις και τους χωρικούς που δουλεύουν τη γη (Ελληνικός Λαός).
Έχουμε όμως και τους γελοιοποιούς ... δηλαδή τους δημοσιογράφους!!! Αν και βέβαια οι γελοιοποιοί δεν αποτελούν μέρος της κυβέρνησης (αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις), εντούτοις ήταν αναπόσπαστο μέρος της αυλής!!
Η αντίδραση του κ Παπουτσή είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει στα περισσότερα δημοκρατικά πολιτεύματα. Ο κύριος Παπουτσής ουσιαστικά κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνουν όλοι οι βουλευτές τώρα και πολλά χρόνια. Τούτο είναι να αντιμάχονται την εκτελεστική εξουσία όταν δεν τους αρέσει αυτό που βλέπουν.
Θεωρητικά το νομοθετικό έργο το ασκεί η βουλή. Όλοι όμως ξέρουμε ότι η βουλή εν Ελλάδι δεν νομοθετεί, δεν ασκεί καμία εξουσία και πάνω από όλα δεν αποτελεί καμία δικλίδα ασφαλείας. Ο κ Ανδρουλάκης το έχει πει πολλές φορές. Δεν έχει καμία εξουσία σαν βουλευτής. Η βουλή όμως θα μπορούσε να ανεξάρτητη και να νομοθετεί, αν τα κόμματα δεν είχαν θηλιά στους βουλευτές, απειλώντας να του διώξουν από το κόμμα και να τελείωση η πολιτική τους καριέρα, αν δεν ακολουθούσαν την κομματική γραμμή.
Και ενώ το σύνταγμα λέει ρητά και κατηγορηματικά ότι οι βουλευτές πρέπει να ψηφίζουν “κατά συνείδηση”, ξαφνικά όλοι ξαφνιάζονται όταν ένας βουλευτής απλά λέει την άποψη του (τα περί ψήφου κατά συνείδησης είναι ακόμα λίγο μακριά).
Βλέπετε, κανείς εν Ελλάδι δεν ξέρει ότι οι τρεις εξουσίες στα μοντέρνα δυτικά καθεστώτα (και όχι μόνο) είναι η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση), νομοθετική εξουσία (βουλή) και η δικαστική εξουσία. Μάλιστα αν ρωτήστε του περισσότερους Έλληνες ποια είναι η εκτελεστική εξουσία, δεν έχουν ιδέα. Η επίθεση του κ. Παπουτσή στην κ. Σαχινίδη για μένα είναι ένα μικρο δείγμα ότι έχουμε ελπίδες να γίνουμε δημοκρατία.
Το πρώτο ήταν όταν ο Γ Παπανδρέου εκλέχτηκε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ (έστω και χωρίς αντίπαλο) από τη βάση του ΠΑΣΟΚ. Το δεύτερο (και πολύ σημαντικότερο) ήταν όταν ανέλαβε την αρχηγία της ΝΔ ο Α. Σαμαρά. Διότι ενώ η κλίκα ήθελε την κ. Μπακογιάννη, ο λαός τελικά αποφάσισε υπέρ του κ. Σαμαρά. Ειδικά στην περίπτωση της ΝΔ, είναι η πρώτη φορά που ο λαός συνέβαλε στην εκλογή πρόεδρου, κάνοντας στην άκρη την κομματική κλίκα.
Αυτό που πρέπει να δούμε τώρα είναι μια συνέχεια. Θα ήθελα να δω περισσοτέρους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να εναντιώνονται και να σηκώνουν ανάστημα. Θα ήθελα να δω νομοσχέδια να καταψηφίζονται από ορισμένους βουλευτές από την μεριά του ΠΑΣΟΚ, αλλά τελικά να υπερψηφίζονται με την βοήθεια της ΝΔ και άλλων κομμάτων.
Επίσης θα ήθελα να δω νομοσχέδια που δεν θέλει η κυβέρνηση να περάσουν, να ψηφίζονται στην ολομέλεια της βουλής με την βοήθεια βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και η εκτελεστική εξουσία (η κυβέρνηση), να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Θα ήθελα δηλαδή να δω να γίνεται πολιτικός τζερτζελές.
Έχουμε άραγε ελπίδες να δούμε κάτι τέτοιο; Η απάντηση είναι ναι. Μπορεί εμείς οι Έλληνες να αργούμε να πιάσουμε το νόημα ορισμένων πραγμάτων και μπορεί να υστερούμε σε πολλά και να έχουμε πολλά κουσούρια, αλλά έχουμε ένα καλό. Όταν καταλάβουμε το νόημα, τότε τρέχουμε και δε φτάνουμε και πολλές φορές ξεπερνάμε πολλούς που έχουν προβάδισμα.
Για παράδειγμα, ενώ πριν από μια δεκαετία είχαμε τις χειρότερες τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες (και τις πιο ακριβές) σε όλο τον δυτικό κόσμο. Σήμερα μπορούμε με υπερηφάνεια να πούμε ότι έχουμε από τις καλύτερες και ίσως τις φτηνότερες.
Παρομοίως λοιπόν, μπορεί σήμερα να μην έχουμε δημοκρατία αλλά φεουδαρχία, αλλά αν εναντιωθούν οι βουλευτές κατά των κεντρικών τους διοικήσεων και αν καταλάβουν ότι η βουλή είναι αρμόδια για το νομοθετικό έργο (και όχι η κυβέρνηση), τότε είμαι σίγουρος ότι σε χρόνο μηδέν θα γίνουμε και εμείς μια δημοκρατία όπως πολλές άλλες χώρες.
Το πότε και αν θα γίνουν όλα αυτά δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι το νερό δεν κυλάει προς τα πίσω και ότι η τζίνι έχει βγει από το μπουκάλι. Θα είναι πολύ δύσκολα να την βάλει κάποιος πάλι μέσα, τώρα που ανακάλυψε τι ωραία είναι η ελευθερία.
Το άρθρο του Γιώργου Καισάριου δημοσιεύθηκε στο www.market-talk.net
